در دستانت
حلقه بر گرد تیر ـ روییده از زمینـ
پایداری بود
و در چشم هات
ـ خیره به نگاه افکنده ما،
سپاسی بود بی تاسف
و اندیشه بخشش بر ما
تفنگ بر دوش، سر فرود آورده بودیم
سرفراز بودی؟!
خشم در تو نبود
اندیشه ترس اما...
افتخار مرگ / شهادت...
رهایی اما..
شادمانگی رهایی در لبخندت بود
که مرگ گریزی بود
بخشوئه شده بودیم
پیشاپیش در ناگزیری بودن و میراندن
No comments:
Post a Comment